Type de document : Research Paper

Auteur

• Nazanin Siamaki

Doctorat de la langue et de la litterature francaise

Résumé

Cette étude propose une analyse stylistique approfondie et comparée des œuvres emblématiques du théâtre de l’absurde d’Eugène Ionesco: La Cantatrice chauve (1950) et Le Roi se meurt (1962). L’objectif principal est de montrer les différents procédés stylistiques: le paratexte, les procédés d’organisation textuelle, les procédés grammaticaux, les procédés lexicaux et les procédés énonciatifs. L’étude examine le langage, la structure dramatique et la symbolique des personnages en mettant en évidence les différences et similitudes entre les deux œuvres. Cette analyse démontre comment Ionesco utilise le style pour transmettre sur la condition humaine, la vacuité des conventions sociales et la confrontation avec la mort. Les deux pièces abordent des thèmes centraux tels que l'absurdité de l'existence et la difficulté de la communication. Dans La Cantatrice chauve, l'absurde est mis en avant par le biais de dialogues, illustrant comment les personnages échouent à établir des connexions significatives. En revanche, Le Roi se meurt traite de l'absurde à travers le prisme de la mortalité et du pouvoir. En conclusion, La Cantatrice chauve et Le Roi se meurt offrent une exploration fascinante des thèmes de l'absurde, de la communication et de la condition humaine. À travers des styles différents mais complémentaires, Ionesco parvient à capturer l'essence même des préoccupations humaines face à l'absurde.

Mots clés

• Théâtre de l’absurde
• Ionesco
• style
• langage
• mort
• communication
• symbolisme

Sujets principaux

• Eugène Ionesco

Titre d’article [Persian]

مطالعه‌ی مقایسه ای پیشرفته سبک شناسی

Auteur [Persian]

• نازنین سیامکی

دکتری زبان و ادبیات فرانسه

Résumé [Persian]

چکیده - این مطالعه، تحلیلی عمیق و تطبیقی از آثار نمادین اوژن یونسکو در حوزه تئاتر پوچی ارائه می‌دهد: اوازه خوان طاس (۱۹۵۰) و شاه میمرد (۱۹۶۲). هدف اصلی نشان دادن فرآیندهای سبکی مختلف است: پیرامتن، فرآیندهای سازماندهی متنی، فرآیندهای دستوری، فرآیندهای واژگانی و فرآیندهای بیانی. این مطالعه زبان، ساختار دراماتیک و نمادگرایی شخصیت‌ها را بررسی می‌کند و تفاوت‌ها و شباهت‌های بین این دو اثر را برجسته می‌سازد. این تحلیل نشان می‌دهد که چگونه یونسکو از سبک برای انتقال در مورد وضعیت انسان، پوچی قراردادهای اجتماعی و رویارویی با مرگ استفاده می‌کند. هر دو نمایشنامه به مضامین اصلی مانند پوچی وجود و دشواری ارتباط می‌پردازند. در « اوازه خوان طاس»، پوچی از طریق دیالوگ‌های عمداً بی‌معنی برجسته می‌شود و نشان می‌دهد که چگونه شخصیت‌ها در ایجاد ارتباطات معنادار شکست می‌خورند. در مقابل، « شاه میمرد » پوچی را از دریچه‌ی مرگ و قدرت بررسی می‌کند. در پایان، « اوازه خوان طاس» و « شاه میمرد » کاوشی جذاب در مضامین پوچی، ارتباطات و وضعیت انسانی ارائه می‌دهند. یونسکو از طریق سبک‌های متفاوت اما مکمل، موفق می‌شود جوهره‌ی دغدغه‌ی انسان با پوچی را به تصویر بکشد.

Mots clés [Persian]

• تئاتر پوچی
• یونسکو
• سبک
• زبان
• مرگ
• ارتباط
• نمادگرایی