Type de document : Research Paper

Auteurs

• Adel khanyabnejad ¹
• Matin Vesal ²
• simin kordeyazdi ³

¹ Maître assistant, département de français, l’université Shahid Chamran d’Ahvaz, Ahvaz, Iran.

² Maître assistante, département de français, l’université Shahid Chamran d’Ahvaz, Ahvaz, Iran.

³ Doctorante, Département de langue et littérature françaises, Université Shahid Chamran d’Ahvaz, Ahvaz, Iran

Résumé

Cet article a pour objectif d’examiner le symbolisme du temps dans Les Pleurs de Marceline Desbordes-Valmore (1786-1859). Poétesse romantique française, elle s’est distinguée par une écriture lyrique profondément marquée par le deuil, la maternité et la quête d’apaisement intérieur. La poésie de Valmore transmute la souffrance en une vitalité organique, où les forces élémentaires de la nature dialoguent avec l’élan spirituel de l’être. Son imaginaire poétique se révèle alors comme une tension dynamique entre vitalité et temporalité transfigurée. Dans le cadre de cette recherche, nous nous interrogeons sur la manière dont le symbolisme du temps s’inscrit au cœur de cette poétique. En nous appuyant sur Les structures anthropologique de l’imaginaire développée par Gilbert Durand, nous analysons comment les symboles liés au temps structurent l’univers symbolique de la poétesse. Dans ce travail, nous nous proposons de répondre à la question de savoir comment Marceline Desbordes-Valmore transforme, à travers son imaginaire symbolique, l’angoisse liée au passage du temps en une quête spirituelle et poétique apaisante. Pour ce faire, nous analysons six catégories symboliques du régime diurne (thériomorphes, catamorphes, nyctomorphes, ascensionnels, spectaculaires et diaïrétiques), afin de mettre en lumière la fonction consolatrice de sa poésie face à la temporalité, à la condition humaine et à l’angoisse de la mort.

Mots clés

• Gilbert Durand
• Imaginaire poétique
• Les Pleurs
• Marceline Desbordes-Valmore
• Régime diurne
• Symbolisme du temps

Sujets principaux

• étude des symboles

Titre d’article [Persian]

نمادگرایی روزانه‌ی زمان و جستجوی تعالی درمجموعه شعر "اشک‌ها" اثر مارسلین دبور-والمور

Auteurs [Persian]

• عادل خنیاب نژاد ¹
• متین وصال ²
• سیمین کردیزدی ³

¹ استادیار گروه زبان فرانسه، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

² استادیار گروه زبان فرانسه، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

³ دانشجوی دکترا، گروه ادبیات و زبان فرانسه، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

Résumé [Persian]

این مقاله با هدف بررسی نمادشناسی زمان در مجموعه‌اشعار «اشک‌ها» اثر مارسلین دبور-والمور (۱۸۵۹-۱۷۸۶) نگاشته شده است. او با سبک نوشتاری لطیف و تغزلی شناخته می‌شود که عمیقاً تحت تأثیر سوگ، حس مادری و جست‌وجوی آرامش درونی قرار دارد. شعر والمور رنج را به نوعی نیروی زنده و پویا بدل می‌سازد، جایی که نیروهای بنیادین طبیعت با شور معنوی وجود انسان در گفت‌وگو هستند. دبورد-والمور با تخیل شاعرانه خویش، رنج را به نیرویی زاینده بدل می‌سازد و در پیوندی پویا میان طبیعت و معنویت، زمان را دگرگون و بازآفرینی می‌کند.

در این پژوهش، می‌کوشیم نشان دهیم که چگونه نمادپردازی زمان در کانون این شعرها جای می‌گیرد. با تکیه بر نظریه‌ی ساختارهای انسان‌شناختی خیال اثر ژیلبر دوران، بررسی می‌کنیم که نمادهای مرتبط با زمان چگونه جهان نمادین این شاعر را سامان می‌بخشند. پرسش اصلی ما این است که مارسلین دبورد-والمور چگونه از خلال تخیل نمادین خود، اضطراب ناشی از گذر زمان را به جست‌وجویی آرامش‌بخش و معنوی تبدیل می‌کند.

برای دستیابی به این هدف، شش دسته‌ی نمادین رژیم های روزانه خیال بررسی می‌شوند تا نقش تسلی‌بخش شعر او در مواجهه با زمان، سرنوشت انسانی و هراس از مرگ آشکار گردد.

Mots clés [Persian]

• اشک‌ها
• تخیل شاعرانه
• ژیلبر دوران
• مارسلین دبور-والمور
• نمادگرایی زمان
• نظام روزانه