Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 رمان مومیایی تیوفیل گوتیه، منبع الهام صادق هدایت در تخت ابونصر Le Roman de la momie de Théophile Gautier, source d'inspiration de Sadegh Hedâyat dans Le Trône d'Abu Nasr 1 30 6485 FR Marzieh Balighi Maître-assistante, Université de Tabriz Saideh Mianji Master II en langue et littérature françaises, Université de Tabriz Journal Article 2017 09 16 تخت ابونصر اثری از صادق هدایت است که بافت داستانی آن اثری فرانسوی تحت عنوان رمان مومیایی نوشته تیوفیل گوتیه را تداعی میکند، زیرا نویسنده به طرز عجیبی از این رمان تأثیر پذیرفته است. این الهامپذیری، آگاهانه یا ناآگاهانه، از تخت ابونصر اثری منحصر به فرد در ادبیات فراواقعی ایران پدید آورده است. در پژوهش حاضر هدف ما برجستهسازی نقاط همگرایی بین این دو اثر که هر کدام متعلق به دو ادبیات و فرهنگ متفاوت هستند هم از نظر شکل و هم از نظر محتوا میباشد. در حین بررسی نحوۀ این تأثیرپذیری، ما بر آنیم تا سهم اصالت نویسندۀ ایرانی را نیزدخاطرنشان کنیم، نویسندهای که سعی کرده است تا حدالامکان فاصلۀ لازم بین اثر خود و الگوی غربی خویش را حفظ کند. Le Trône d'Abu Nasr de Sadegh Hedayat est un récit déconcertant dont la matière est surchargée de références et d'allusions à une source française, à savoir Le Roman de la momie de Théophile Gautier. Cette influence, voulue ou inconsciente, fait de ce roman iranien un texte singulier, insolite. Dans cet article, notre objectif consiste à faire ressortir les points de convergence entre ces deux œuvres d'aire culturelle différente, aussi bien au niveau de la forme que celui du fond. Tout en décelant cet enchevêtrement d'emprunts, nous allons essayer de dégager la part de l'authenticité de Sadegh Hedayat qui avait un grand souci de rester soi-même en prenant une certaine distance par rapport à l'œuvre de Théophile Gautier. Ce récit se situe ainsi d’une manière très délibérée dans un « entre-deux », entre un « ici » et un « ailleurs ». Il se nourrit d’un imaginaire français, mais se situe dans un cadre iranien.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6485_dc5719a19ceaeacc8bb626e97b4f782f.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 واژه‌تراشیِ انقلابی در ایران : نگاهی به گذشته La néologie révolutionnaire en Iran : un regard rétrospectif 31 47 6486 FR Nahid Djalili Marand Maître de Conférences, Université Alzahra Journal Article 2017 09 16 در دوران انقلاب اسلامی ایران، بنا بر نیازهای دولتمردان وقت و پوشش خبری وقایع توسط روزنامهنگاران، تولد واژههای سیاسی آغاز شد و با گذشت زمان شمار آنها مرتب رو به افزایش است. تاسیس مؤسسات نوپا، به وجود آمدن مناصب جدید دولتی و غیردولتی، وقایع سیاسی، اجتماعی و اقتصادی که در سطح ملی و بینالمللی شاهد آن بوده و هستیم، هم چنین روزهای مهم و سرنوشتسازی که در تقویم تاریخ پساانقلاب ثبت شدهاند، استفاده از این واژهها را در زمینههای وسیعتری فراهم کرده است. از آنجا که زبان سیاسی فارسی بعد از انقلاب اسلامی از منابع ایرانی- اسلامی استفاده میکند، لذا این واژگان در چهارچوب دو فرهنگ (ایرانی-اسلامی) پیوسته در حال تولد و تحول هستند. مقاله حاضر ابتدا به مطالعه ریشهشناسی و خاستگاه این کلمات، سپس زمینهها و کاربرد آنها میپردازد. بررسی ترجمهپذیری این کلمات جدید یا در برخی موارد وامواژهها در محور دیگر این پژوهش بررسی میشوند. Un certain vocabulaire politique persan a vu le jour dès l’avènement de la Révolution islamique en Iran et depuis, il n’a cessé de se multiplier et d’étendre ses champs d’application aussi bien dans les médias que les milieux et les instances politiques suite à la fondation de nouvelles institutions gouvernementales et non gouvernementales, à la création de nouveaux postes, aux événements politiques, économiques et sociaux qui ont lieu sur l’échelle nationale et internationale, sans oublier les dates phares qui ont marqué le calendrier postrévolutionnaire de notre pays. Cette néologie révolutionnaire se répercute dans le monde entier par la voix des médias, ce qui exige leur traduction en diverses langues. La présente étude s’intéresse à examiner l’origine, la fréquence et l’emploi de cette terminologie prescriptive qui s’effectue constamment dans un cadre irano-islamique : deux sources dans lesquelles est plongée la langue persane pratiquée actuellement en Iran, vu la situation sociopolitique. Dans un deuxième temps, nous cherchons à voir si tous ces vocables sont traduisibles ou non.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6486_b5a19daffb0620df5d8a30d03362d4db.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 تحلیل تغییر جایگاه قدرت در نمایشنامۀ کلفت‌ها اثر ژان ژنه بر اساس نظریۀ «حوزۀ ادبی» پیر بوردیو و دیالکتیک خدایگان و بندۀ هگل L’analyse des changements de la position du pouvoir dans ‘’Les Bonnes’’ de Genet à partir de la théorie des champs de Pierre Bourdieu et de la dialectique de Maître et Esclave de Hegel 49 64 6487 FR Mohammad Hossein Djavari Professeur, Université de Tabriz Maryam Mesbahie Doctorante en littérature française, Université de Tabriz Journal Article 2017 09 16 این مقاله، با بهرهگیری از ادغام دو رویکرد نقد جامعهشناسی و نقد فلسفی، سعی بر آن دارد تا به تحلیل نمایشنامۀ «کلفتها» اثر ژان ژنه بپردازد. پیر بوردیو، جامعهشناس معاصر، در کتاب ادبی خود به نام «قوانین هنر، تکوین و ساختار حوزۀ ادبی» نظریۀ «حوزۀ ادبی» و ایدۀ «ابیتوس» یا «عادات و رفتار» را در زمینۀ نقد جامعهشناسی ادبی مطرح میکند که به تغییرات جایگاههای اجتماعی در جامعه میپردازد. با ترکیب کردن این مفاهیم با مفهوم فلسفی هگل تحت عنوان «دیالکتیک خدایگان و بنده» که در کتاب «مقدمهای بر خوانش هگل» اثر الکساندر کوژو معرفی و و با بیانی سادهتر شرح داده شده، سعی بر این داریم تا از خلال این اثر ادبی بر روی فاصله و تمایزی که میان طبقات گوناگون جامعه و جایگاههای اجتماعی وجود دارد، دقیق تر شویم. La distance et la différence entre les milieux sociaux sont les thèmes principaux de plusieurs œuvres depuis longtemps. Les hommes se trouvent dans les situations culturelles et économiques, en se battant pour arriver à une position sociale satisfaisante. Les œuvres de Jean Genet montrent ces conflits d’une façon évidente et violente, un reflet de sa vie dure et pleine de ces combats culturels et politiques contre la distinction d’origine et de race. Cette étude essaie de donner une analyse sur la pièce Les Bonnes de Jean Genet en faisant la synthèse de deux approches sociocritique et philosophique. Pierre Bourdieu, sociologue contemporain, dans son œuvre littéraire intitulée Les règles de l’art. Genèse et structure du champ littéraire, présente des notions comme « le champ littéraire » et « l’habitus » dans le domaine de la sociocritique qui est sur des changements des positions sociales et la prise de position dans la société. En intégrant ces définitions avec le concept philosophique de Hegel, « La dialectique de maître et esclave », présenté et allégé dans le livre intitulé l’introduction à la lecture de Hegel de Kojève, on se focalise sur la distance et la différence qui existent entre les milieux dans la société et les positions sociales.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6487_169185209dc63e591e5073c1e45e9de3.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 ساکنان و محل زندگی در دو داستان محمود دولت آبادی Habitat et habitant dans deux récits de Dowlatâbâdi 65 88 6488 FR Néda Firouzabadi Doctorante en littérature française, Université de Téhéran Jaleh Kahnamouipour Professeur, Université de Téhéran Journal Article 2017 09 16 موضوع این مقاله پرداختن به شخصیت، به عنوان یکی از عناصر اصلی ساختار داستانی، و حضورش در محیط میباشد. در واقع، شخصیت بازنمایی یک شخص در دنیای داستانی است. از این رو، نویسنده برای خلق شخصیت از ویژگیهای انسان واقعی بهره میجوید. در مفاهیم نشانهشناسی، شخصیت به عنوان دال ناپیوستهای در نظر گرفته میشود که رابطه تنگاتنگی با مدلول ناپیوسته خود (معنا و ارزش شخصیت) دارد، از این رو، نام و ظاهر شخصیتها نقش بزرگی در باورپذیر کردن روند داستان دارند محمود دولتآبادی بدون شک یکی از بزرگترین نویسندگان معاصر ایرانی است که توانسته شخصیتهایی فراموش ناشدنی را در دنیایی تأثیر برانگیز خلق نماید. در این مقاله به بررسی رابطه میان ساکنان (شخصیتها) و محل زندگیشان در دو داستان این نویسنده خواهیم پرداخت. Cet article a pour objectif de vérifier l’un des éléments fondamentaux de la structure romanesque, le personnage, et sa présence dans l’environnement. En fait, le personnage est la représentation d’une personne dans une atmosphère romanesque. Donc, pour introduire son personnage dans le monde fictif, l’écrivain a recours aux procédés qui donnent aux personnages les traits propres à tout individu dans la vie réelle. Tenant compte du fait que dans le concept sémiologique, le personnage peut être perçu comme un signifiant discontinu qui a un rapport étroit avec un signifié discontinu (le sens et la valeur d'un personnage), le nom attribué au personnage et son portrait décrit par l’auteur jouent un rôle primordial dans le processus du récit pour que ce dernier soit admis par le lecteur comme une histoire réelle Mahmoud Dowlatâbâdî est certainement l’un des grands écrivains contemporains qui a créé des personnages inoubliables dans des récits émouvants. Dans cet article, nous essayerons de vérifier le rapport entre le personnage en tant que l’habitant et le milieu où il habite, dans deux de ses nouvelles.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6488_d5953a43e2d6345f8752957c53c152f1.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 نگاهی به زندگی و آثارِ ادبی چند بانوی نویسندۀ فرانسوی گمنام Quelques Singulières Contribution à une histoire littéraire des modestes 89 99 6489 FR François Le GUENNEC Professeur, Université d’Orléans, France Journal Article 2017 09 16 در عرصه تاریخ و ادبیات کشور فرانسه، و در بطن خلاقیتها و آفرینشهای ادبی در کنار مردان، زنانی نیز حضور داشتند که هر چند در تاریخ ادبیات گمنام ماندند، ولی توانستند عرصه داستانپردازی، نمایشنامهنویسی، و قلمرو روایت منظوم و منثور را از نگاه و قلمِ خود آراسته کنند. به عبارت دیگر، وقایع و رُخدادهای زندگی فردی و اجتماعی برای آنها در کنار تجاربشان و در بستر ادبیات، بهانههایی برای مرثیهپردازی، خلق آثار نمایشی، خلق داستانهای عاشقانه و تخیّلی را فراهم ساخت. در این مقاله تلاش خواهد شد به بررسی آثار مکتوب و ارزشمند چهار بانوی ادیب و خالق ادبی قرون هیجده و نوزده فرانسه پرداخته شود که در عرصه داستانپردازی و آفرینشهای منظوم و منثور بسیار سرآمد بودند. Selon une loi qui rappelle l’accumulation du capital ou l’agrégation des corps dans l’espace, les auteurs sont d’autant plus étudiés que la littérature qui les concerne est abondante. Inversement l’oubli où d’autres sont plongés semble s’aggraver à chaque publication nouvelle sur les premiers. Pourtant un dossier très mince à la BNF ne signifie pas que l’auteur n’avait rien à dire. Beaucoup n’ont pas senti autant que Colette ou George Sand ou comme ces romancières au nom d’homme1, l’aiguillon de la nécessité. Bien souvent, après un ou deux essais, une femme auteur a fait foi des jugements condescendants de l’autre sexe. Mais d’autres encore n’ont pas attaché à l’écrit – ni au statut de l’écrivain – le prestige qui l’a entouré depuis le temps des Lumières jusqu’à, disons, l’invention du livre de poche. Elles ont préféré écrire pour leurs amis, pour des happy few plutôt que, comme disait Paul Valéry, pour une multitude de jeunes gens plus ou moins blasés. Il y a cependant profit à se pencher sur les œuvres rares, et je voudrais ici en montrer quelques exemples. Il s’agit de femmes que j’appelle les Singulières pour la raison qu’elles n’ont publié – selon la BNF – qu’un seul ouvrage. En voici quatre, à rebours sur la route du temps. La bibliothèque en recèle bien d’autres.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6489_0b83d8d18f314216e69be72729b21870.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 از ادبیات تطبیقی تا یگانگی اندیشه انسانی De la littérature comparée à l’unicité de la pensée humaine 101 116 6490 FR Babak Khalatbari Professeur assistant, Université Schahid Béheschti Journal Article 2017 09 16 ادبیات تطبیقی، به عنوان رشته دانشگاهی, در نیمه دوم سده نوزدهم پدید آمد. این رشته به نسبت دیگر رشتههای علوم انسانی مانند فلسفه، جامعه شناسی، ادبیات محض و غیره رشته جدیدی است، و البته این رشته در کشور ما جوانتر است؛ چرا که مانند دیگر کشورهای شرقی, ما نیز به نسبت غربیان کمتر به سراغ دیگر کشورها برای شناخت ادبیات و فرهنگشان رفتهایم. کشورهای اروپایی بیشتر به سمت ما آمدند و از این کار قصدشان تنها شناخت نبوده که تسلط سیاسی و فرهنگی نیز بوده است. پس از به وجود آمدن گروههای آموزشی زبان و ادبیات خارجی در دانشگاههای ایران, نیاز به انجام پژوهشها در زمینه ادبیات تطبیقی نیز احساس شد چرا که پژوهشگران از طرفی ادبیات ملی (فارسی) را میشناختند و به منابع آن دسترسی داشتند، و از طرف دیگر به منابع رشته تخصصیشان و اینچنین میتوانستند در کنار رشته اصلیشان بدان بپردازند. نظری اجمالی به خاستگاه، تحولات و رویکردهای این رشته به پژوهشگران، چه تطبیقیگر و چه آنان که در کنار رشته اصلیشان ممکن است کار تطبیقی انجام دهند کمک خواهد کرد به طور مؤثرتری به این رشته بپردازند و در توسعه و گسترش آن سهیم باشند La littérature comparée, en tant que discipline universitaire, existe à partir de la deuxième moitié du XIXe siècle, il s'agit donc d'une discipline relativement jeune par rapport à des branches des sciences humaines comme la philosophie, la sociologie, la littérature générale, etc. Mais elle est encore plus jeune dans notre pays, car, comme tout pays oriental, on n'est guère allés à la découverte d'autres pays dans le but de connaître leurs littératures, leurs cultures, etc. Ce qui n'était pas le cas de certains autres pays, surtout les pays européens qui sont venus vers nous et non pas toujours dans un but dépourvu de la volonté de domination. Après la création des départements de langues et littératures étrangères dans l'Université iranienne, le besoin de faire des recherches dans le domaine du comparatisme littéraire se fait de plus en plus sentir car les chercheurs iraniens d'une part, sentent qu'ils connaissent bien leur propre littérature et de l'autre, qu'ils disposent de plus en plus de sources sur celle-ci et qu'ils peuvent l'exploiter à côté de la littérature étrangère de leur discipline. Élaborer un aperçu de la genèse, de l'évolution et des approches de cette discipline aidera les chercheurs, tant comparatistes que s'intéressant occasionnellement au cours de leurs travaux à cette discipline, à mieux exploiter ce domaine et à contribuer plus efficacement à son développement en Iran.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6490_3e9d58fc453241a1ec76d1b1abbaaa67.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 بازآفرینی گذشتۀ اسطوره‌ای در رُمان خاطرات آدرین اثر مارگریت یورسنار و دردِ سیاوش اثر اسماعیل فصیح Reconstruction du passé mythique dans Mémoires d’Hadrien de Yourcenar et Douleur de Siavache de Fassih 117 143 6491 FR Fatemeh Khan Mohammadi Professeur-assistante, Unité des Sciences et de Recherches, Université Azad Islamique, Téhéran Nasrin Hosseintchi Doctorante, Unité des Sciences et de Recherches, Université Azad Islamique, Téhéran Journal Article 2017 09 16 از دیرباز اسطوره به عنوان منبع الهام برای نویسندگان بوده است. بازسازی مفاهیم اسطورهای، حقایقی از گذشته را برای انسان آشکار میسازد و به او کمک میکند تا با اطمینان بیشتری به سوی آینده قدم بردارد. در این مقاله دو نویسنده با فرهنگهای مختلف مورد بررسی قرار میگیرند. هر دو رماننویس در آثارشان به کاوش تاریخ و اسطورهشناسی پرداختهاند. بدین ترتیب، رُمان خاطرات آدرین اثر بانوی نویسندۀ فرانسوی، مارگریت یورسنار (1987-1903) و درد سیاوش اثر اسماعیل فصیح (2009-1934)، نویسنده و مترجم ایرانی، در یک بازۀ زمانی، مشترک و نکات مشابهی را به تصویر کشیدهاند و مطالعۀ تطبیقی این دو اثر، امکان شناخت هر چه بهتر دنیای داستانی این دو نویسنده را فراهم می سازد. Depuis longtemps, le mythe est considéré comme source d’inspiration pour les auteurs. La restitution des concepts mythiques dévoile pour l’homme les incidents d’autrefois et l’aide à parcourir le monde et à prendre conscience de l’avenir. Dans ce travail de recherche, nous avons choisi deux écrivains de deux cultures différentes. Ces deux auteurs par la commémoration de certains mœurs et rites dans leur propre société, ont recouru à la mythologie et à l’histoire. Nous exposerons une comparaison entre Mémoires d’Hadrien de Marguerite Yourcenar (1903-1987), écrivain français et Douleur de Siavache d’Ismaïl Fassih (1934-2009), romancier iranien.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6491_bbaa38799f07c523f834504c9d1ed825.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 نوشتار لوکلزیو، بازتاب حرکت فکری و فضایی وی Écriture leclézienne, reflet de sa mobilité mentale et spatiale 145 170 6492 FR Mohammad Kianidust Maître-assistant, Université Hakim Sabzevari Journal Article 2017 09 16 از نیمه دوم قرن بیستم، مفهوم «حرکت» که جزو مفاهیم لاینفک زندگی بشری است، از جمله مفاهیم متداول ادبیات فرانسه به شمار میرود. در همین راستا، مفهوم «جابجایی» جایگاه ویژهای در آثار نویسندگان بزرگ دارد، نویسندگانی که سعی بر بازتاب ابعاد و جوانب این مفهوم در دنیای ادبیات دارند، بطوری که مفهوم جابجایی جزو مفاهیم بنیادین آثار این نویسندگان محسوب شده و بدین ترتیب باعث شده سفرنامهها و رمانهای حادثهای در زمره ی آثار پرطرفدار قرار گیرند. ژان ماری گوستاو لو-کلزیو از جمله نویسندگانی است که در اغلب آثار خود به این موضوع پرداختهاند. به منظور ارائۀ تصویری حقیقی و روشن از جهان و انسان، این نویسندگان تن به سفر داده و بواسطۀ نوشتار ادبی و زبان خاص آن، به مکاشفات و ملاحظات دنیای درونی و بیرونی انسان با هدف کشف سایر ابعاد و جوانب جهان و دنیای درونی انسان، پرداختهاند. جستجو و تفحص در رمانهای لو-کلزیو دارای ساختار ویژهای است، مطابق آنچه در تعریف مفهوم حرکت میگنجد، شخصیتهای اصلی رمانهای «ستارۀ سرگردان»، «سرنوشت» و «کتاب گریز» این نویسندـ بزرگ، را مسافر، مهاجر، خانه به دوش، کودک، چوپان و از این قبیل انسانهای آواره و بیخانمان تشکیل میدهند که همواره و همه جا در حال حرکت و جابجایی (گاهی در مفهوم آوارگی) هستند. از دیدگاه لو-کلزیو، مفهوم حرکت میتواند مربوط به فاکتورهای انگیزشی متفاوتی باشد. ادبیات وی، ادبیات فرار و گریز نیست، بلکه فراتر از آن، ادبیات تحقیق و تجسس و تفحص است. این موضوع باعث پیوند و مصالحۀ مفاهیم عمدتا متناقض و نامتجانس از جمله مفهوم سکون (عدم حرکت) شده، بنابراین همزیستی آیینهای متفاوت و ناهمگون یکی از ویژگیهای عمومی آثار وی میباشد. نتایج این حرکتها و جابجاییها در فضای حقیقی و فضای فکری، شالوده و تاروپود ایدهها و جهانبینی وی را شکل داده و پیرنگ تفکرات غالب در رمانهایش محسوب میشود، موضوعی که حول چهار عنصر بنیادین معنا پیدا میکند: هویت، غیریت، خودشناسی و دیگرشناسی. Depuis la deuxième moitié du XXe siècle, la notion de mobilité est considérée comme un aspect indissociable de la vie de l’homme moderne, et constitue l’un des penchants de la littérature française contemporaine. Nombreux sont des écrivains qui ont consacré des œuvres de grande qualité littéraire, à aborder ce sujet de manière à en refléter les dimensions et les manifestations dans le monde de la littérature afin que les récits de voyage et les romans d’aventure représentent le mieux l’universalité de la nouvelle tendance de l’homme moderne, configurée par l’idée de déplacement. Le Clézio fait parti de cette génération d’écrivains qui a destiné bon nombre de ses romans à caractériser la mobilité sous forme d’un parcours d’investigation et d’une quête identitaire. Dans ses œuvres, Le livre des fuites, L’étoile errante et Hasard, sur lesquelles notre recherche s’appuie, des voyageurs, des nomades, des enfants et des bergers qui errent partout, figurent parmi les protagonistes qui, même lorsqu’ils sont voués à l’immobilité, continuent leurs voyages, leurs aventures à l'intérieur. Pour Le Clézio, la mobilité peut correspondre à de différentes motivations; Sa littérature n'est pas celle de l'évasion, mais celle de la recherche. Cela rend possible la réconciliation et l'alliance entre les notions habituellement impitoyables. L'immobilité, et donc la coexistence des cultes, restent un fait commun dans ses travaux. Les résultats de ces mouvements sont innés à son idée et à sa vision du monde: la quête d’identité, la connaissance de Soi et celle de l'Autre font partie intégrante de ces résultats.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6492_e544c5c680e144bc06afa79be7e96fd8.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 چالش‌های ترجمه عناصر سبکی، معنایی و فرهنگی در داستان کوتاه درخت گلابی Les défis de la traduction des éléments stylistiques, sémantiques et culturels : le cas de Poirier 171 185 6493 FR Mina Mazhari Maître-assistante, Université Allameh Tabatab'ii Marjan Farjah Maître-assistante, Université Allameh Tabataba'i Journal Article 2017 09 16 ترجمه ادبی، با توجه به ساختار چند بعدی متن ادبی به عنوان یک فرایند چند وجهی در نظر گرفته میشود که از یک سو در ارتباط مستقیم با مفاهیم متنی مانند معنا و سبک واز سوی دیگر با مفاهیم غیرمتنی مانند فرهنگ در ارتباط قرار میگیرد. در این فرایند بیشک سلیقه، خلاقیت، تجربه، فرهنگ و دانش زبانی مترجم و نیز دانش فرازبانی وی در ترجمه متن ادبی دخیل است که تمام این عوامل باعث میشود تا متن ادبی تنها از زبانی به زبانی دیگر منتقل نشود بلکه متن در زبان مقصد بازآفرینی شود. بدین ترتیب در مقاله حاضر عوامل معنایی، سبکی و فرهنگی که دسترسی به معنا را در ترجمه اثر ادبی دشوار میسازد، در داستان کوتاه درخت گلابی اثر گلی ترقی بررسی میشود تا رویکرد مترجم در بازنمایی معنا و راهحلهایی که وی از آن بهره میجوید آشکار گردد. La traduction littéraire en tant qu’un moyen permettant à des œuvres littéraires d’entrer dans une autre langue, doit être considérée comme un domaine pluridimensionnel, ayant des liens directs avec des notions textuelles telles la sémantique et la stylistique et non-textuelles comme la culture. Dans ce processus, sans aucun doute, le goût, la créativité, l'expérience, la culture et la connaissance langagière et métalangagière du traducteur sont en jeu afin de recréer le texte littéraire dans la langue cible. Goli Taraghi, écrivain femme iranienne est connue pour son style rythmique et son langage plein d’expressions imagées ; la culture de l’Iran trouve également son reflet dans les œuvres de cet écrivain. Ainsi, dans le présent article, on étudiera les éléments sémantiques, stylistiques et culturels s’avérant problématiques dans la traduction de la nouvelle Poirier écrite par Goli Taraghi afin d’expliciter l’approche adoptée par le traducteur pour arriver à recréer le sens.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6493_e45ae9f39102edf154cbe156c1de4078.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 سبک‌بخشی به صدای دیگری در رمان مادام بواری: دغدغه گوستاو فلوبر برای خلق اثری از هیچ Stylisation discursive de la voix autre dans Madame Bovary : préoccupation de Flaubert pour faire une œuvre sur rien 187 224 6494 FR محمد محمدی آغداش عضو هیات علمی گروه زبان فرانسه دانشگاه تبریز Journal Article 2017 09 16 مفهوم زبانشناختی- ادبی صدای دیگری در نوع ادبی رمان، به دنبال نظریه فرآیند شکلگیری گفتمان (نگاهگویشوربه گزاره خود)، ارائه شده توسط زبانشناس و سبکشناس سوییسی شارل بالی (1932)، در اصل تداعی کننده اصطلاح ادبی- فلسفی دیالوژیسم dialogisme) le)و یا گفتگومندیِ کلامشناس برجسته و تحولگرای روس زبان، میخائیل باختین (ادبیات داستایفسکی، 1970) میباشد که صحبت از متون چند صدایی میکند. باختین در این اثر بدین باور است که راوی دیگر تنها گویندۀ داستان خود نیست، بلکه باید به وجود صداهای ضمنی دیگری، بخصوص در مورد شخصیت (اصلی) داستان، (به شکل گفتگوی درونی) معترف بود که لابه لای صدای راوی به گوش میرسد. در نتیجه، کلام او شفافیت و یکنواختی خود را از دست داده و بیش از بیش دچار ابهام میگردد. مادام بواری رمانی گفتگومند در حد اعلاء خود است که بواسطه آن فلوبر زبانشناسی را وارد ادبیات کرده و باید اذعان داشت که این اثر در توسعه نوع ادبی رمان در نیمه دوم قرن 19 میلادی تاثیر بسزایی داشته است. برای فلوبر، پردازش کلام دیگری و توصیف طاقتفرسای وقایع در این رمان از چنان اهمیتی برخوردار بوده که در نتیجه آن نگارش اثر قریب به پنج سال به طول انجامید. در این مقاله، تلاش نویسنده بر آن است، ضمن اشاره به نظریه گفتگومندی باختین، مضمون ادبی ذهنیت کلامی در رمان مادام بوراری از ورای ابزارهای زبانشناختی دخیل در این امر از قبیل: گفتار غیر مستقیم آزاد، جملات خوابیده، سخن مبتنی بر باور، کلام چند صدایی، پرسشهای بلاغی و ماضی ساده ذهنگرا را مورد مطالعه قرار دهد. La notion linguistique-littéraire de style et voix autre dans le genre romanesque renvoie, après la théorie de modalité énonciative (structure dictum-modus), proposée par le linguiste genevois Charles Bally (1932), en principe à la terminologie du linguiste et philosophe du langage littéraire Mikhaïl Bakhtine, pour sa fameuse thèse du dialogisme littéraire qui, une fois parue, a aussitôt remis en cause l’unicité du locuteur-sujet parlant. Selon cette réflexion, lʼauteur, en lʼoccurrence Flaubert, nʼest plus seule conscience narrative à faire son récit ; mais il y a là un autre être de discours (plus souvent le personnage principal) dont la voix, ou le point de vue se fait entendre tout à côté de celle du locuteur-narrateur. Madame Bovary est l’ouvrage qui occupe une place bien remarquable dans le développement du genre romanesque à partir de la deuxième moitié du XIXème siècle, sachant que Flaubert a su introduire, par cette œuvre, la linguistique dans la littérature. Pour Flaubert, rien nʼest plus soucieux que lʼexcellente mise en scène de la parole, ou la pensée de son personnage qui ne cesse de focaliser la perspective narrative. L’objectif de cet article est, tout en évoquant la théorie du dialogisme bakhtinien dont lʼobjet principal nʼest que lʼhomme et son style dans le langage romanesque, d’approcher en gros la notion de la subjectivité langagière dans Madame Bovary à travers les outils linguistiques les plus remarquables tels : le procédé stylistique du discours indirect libre rapporté-DILR, lʼautorité polyphonique, la parole doxique, les italiques, les questions rhétoriques, le passé simple subjectif, etc. qui tous trahissent lʼhétérogénéité énonciative du discours romanesque flaubertien.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6494_b39d235267e4e68dfb16fb4f7dea3dba.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 11 19 2017 09 01 درآمدی بر شخصیت‌پردازی میوه‌های طلایی اثر ناتالی ساروت De la caractérisation des personnages anonymes dans Les Fruits d’or de Nathalie Sarraute 225 239 6495 FR Zahra Nodeh Master en littérature française, Université Ferdowsi de Mashhad Zohreh Nassehi Maître-assistante, Département de français, Université Ferdowsi de Mashhad Journal Article 2017 09 16 ناتالی ساروت، تصویرگر لایههای زیرین و گذرا و مبهم ذهن، شخصیتهایی بدون پرداختهای جسمی یا ذهنی خلق میکند. شخصیتهایی که نه نمادند و نه بیانگر واقعیتی خاص. با فاصله گرفتن از شخصیتپردازی کلاسیک، شخصیتها بینام و مبهمتر می شوند و تنها چیزی که باقی میماند ضمیرهای شخصی، حروف اختصار یا نام های خاصی است که در طول داستان تغییر می کنند و حتی گاهی به شخصیتهای گوناگون اطلاق می گردند. حضور بیوقفه ضمیرهایشخصی بدون ارجاع مشخص از تکنیکهای نوین نوشتار به شمار میروند که در رمان میوههایطلایی منتشر شده در سال 1963 گمنامی و ابهام شخصیتها را قوت می بخشد. تحلیل گفتهپردازی در روایت ابزاری سودمند جهت تجزیه و تحلیل پرسوناژ از شخصیتپردازی تا کنشگری و ایفای نقش آن در ساختار رمان میباشد. در این جستار بر آنیم تا با تکیه بر نقش ضمایر شخصی در شخصیتپردازی، حضور شخصیتهای مبهم را در این رمان ناتالی ساروت تحلیل نماییم. Nathalie Sarraute, peintre des mouvements intérieurs, fugitifs et vagues de la conscience met, à priori, en scène des personnages sans caractérisation physique ou psychologique et loin de représenter un type ou une vérité. Rejetant les attributs de personnage classique, elle crée des personnages énigmatiques dont il ne reste qu’un pronom, une initiale ou des noms propres qui changent plusieurs fois dans le même récit et qui renvoient parfois aux différents personnages. La présence incessante des pronoms personnels sans référent précis fait partie des nouvelles techniques d’écriture, qui met davantage en relief l’anonymat des personnages dans Les Fruits d’or, roman publié en 1963. L’étude de l’énonciation narrative s’avère efficace dans l’analyse du personnage, de sa caractérisation à sa fonctionnalité dans la structure d’un roman. Nous appuyant sur la fonction du pronom personnel dans la caractérisation du personnage, nous nous proposons d’étudier le paraître des personnages ambigus dans ce roman de Nathalie Sarraute.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_6495_021628f1ba54fb93c0a553af345dd2e0.pdf