Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 بازگشت یک نسل خوانش دریافت شناختی و جامعه‌شناختی زندگی در پیش رو اثر رومن گاری Retour d’une Génération Lecture Réceptionniste et Sociocritique de La vie Devant Soi de Romain Gary 1 21 13827 10.22034/rllfut.2021.47708.1344 FR Nadjmeh AKBARI Doctorante en littérature française, Faculté des langues et littératures étrangères, Université de Téhéran, Iran Esfandiar ESFANDI Maître de Conférences en langue et littérature françaises, Faculté des langues et littératures étrangères, Université de Téhéran, Iran Journal Article 2021 08 31 ادبیات همواره صحنه‌ٴ منازعات اجتماعی بوده است. اما هرگز صرفا به بازنمایی این منازعات اکتفا نکرده و در برابر آن‌ها بی‌تفاوت نبوده است. زیرا رسالت اصلی ادبیات واکنش به گفتمان‌ها و بازنمود‌های اجتماعی و ریز سؤال بردن آن‌هاست. زندگی در پیش رو اثر رومن گاری (1975) یکی از آثاری است که در آن می‌توان برخورد دو گفتمان اجتماعی را دید. این برخورد منشأ ظهور یک کشش ایدئؤلوژیک می‌شود و می‌توان آن را با دیدگاه نقد دریافت ‌شناختی و جامعه‌شناختی مورد مطالعه قرار داد. بنابراین، در مطالعه ‌ٴ حاضر، با بهره‌گیری از مفاهیم یاوس در باب تحلیل دریافت‌شناختی و هم‌چنین نقد جامعه‌شناختی دوشه، زیما و باختین، قصد داریم این اثر را مورد بررسی قرار دهیم و در نظر داریم به سؤالات زیر پاسخ گوییم: چگونه اثر رومن گاری را می‌توان خوانشی نو از بینوایان دانست و چگونه می‌توان این خوانش را از دیدگاه جامعه‌شناختی تحلیل کرد؟ موضع رمان در برابر این نزاع ایدئولوژیک چیست؟ چگونه جهان گاری مرز بازنمودهای اجتماعی را دستخوش تغییر و آن‌ها را بازتعریف می‌کند؟ در راستای پاسخ به این سؤالات ابتدا به مطالعه‌ی دریافت‌شناختی اثر می‌پردازیم. سپس اثر را از دیدگاه نقد جامعه‌شناختی مطالعه می‌کنیم و در نهایت به بررسی کارکرد زیباشناسی کارناوالسک خواهیم پرداخت. خواهیم دید که چگونه اثر منتخب، با به تصویر کشیدن شخصیت ‌های پارادوکسال، به بازنمود‌های اجتماعی عصر خویش واکنش نشان می‌دهد. پژوهش حاضر موضع انتقادی اثر را در برابر نزاع اجتماعی مورد نظر آشکار خواهد کرد. La littérature a toujours été la scène d’éclatement des conflits sociaux. Or, elle ne s’est jamais contentée de les mettre en scène tels quels, ni rester indifférente par rapport à eux. Car la vocation principale de la littérature est de réagir aux discours et aux représentations sociaux et de les mettre en question. La vie devant soi de Romain Gary est l’une des œuvres dans lesquelles on peut voir la confrontation de deux discours sociaux. Celle-ci donne naissance à une forte tension idéologique qui peut être étudiée dans la perspective réceptionniste et sociocritique. Dans cette étude, ayant recours aux concepts réceptionnistes proposés par Jauss, ainsi qu’à la sociocritique présentée par Duchet, Zima et Bakhtine, nous nous proposons de faire une lecture du roman et nous tenterons de répondre aux questions suivantes : En quel sens l’œuvre de Gary pourrait-elle être considérée comme une relecture de Les Misérable et comment peut-on interpréter cette relecture dans une perspective sociocriticienne ? Comment le roman prend position par rapport à la tension idéologique présentée ? Comment l’univers garien parvient-il à déplacer et à redéfinir la frontière des représentations sociales ? Afin de répondre à ces questions, nous allons partir d’abord d’une étude réceptionniste du roman. Nous allons ensuite nous concentrer sur son analyse sociocritique et finalement, nous allons aborder le fonctionnement de l’esthétique carnavalesque dans le roman. On verra comment l’œuvre choisie agit sur les représentations sociales. Cette étude révèlera le positionnement critique de l’œuvre par rapport à la tension sociale mise en scène.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13827_97ec27774f73cf10a9c56dd418faa75d.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 از آرمان شهرِ مللِ بدون فقر تا واقعیتِ مللِ فقیر در رمانهای فرانسویِ عصر روشنگری De l'Utopie des Utopies sans Pauvreté à la Réalité des Nations Pauvres dans le Roman Français des Lumières 22 37 13678 10.22034/rllfut.2021.45233.1322 FR Marianne ALBERTAN-COPPOLA Maître-assistante, Département de Langue et Littérature Françaises, Université de Paris-Nanterre, CSLF, France, Journal Article 2021 03 31 تفکر در مورد رابطة بین دولت و فقرا تنها مختصِ رمان نویسانِ عصر روشنگری نیست که به قانون و سیاست عمومی اتخاذ شده برای پرداختن به مسألة فقر علاقه‌مند هستند، بلکه از فیلترهای دیگری مانند آرمان شهرها یا ملتهای خارجی نیز میگذرد که چارچوب‌های فکری دیگری را ارائه می دهند، کمتر محدود کننده هستند و اجازه‌ی نوآوری یا جسارت به نویسندگان می‌دهند. در این مقاله قصد داریم دست‌آوردهای این مسیرخیالی را از طریقِ آثار داستانی مشخص نماییم و از خود بپرسیم که آیا این مسیر گامی ضروری برای اندیشیدن در مورد ملل فقیر است. Penser la relation entre l’État et les pauvres ne consiste pas seulement pour les romanciers des Lumières à s’intéresser à la législation et à la politique publique adoptée pour traiter le problème de la pauvreté, mais passe aussi par d’autres filtres, tels que les utopies ou les nations étrangères, qui offrent d’autres cadres de pensée, moins contraignants et autorisant un certain nombre d’audaces chez les auteurs. Il s’agira pour nous de déterminer les apports de ce détour par des créations romanesques et de se demander si ce détour est une étape nécessaire pour penser les nations pauvres. Les romanciers les plus brillants, tels Montesquieu, Prévost ou Rousseau, livrent des récits où la réflexion portant sur le rapport entre État et pauvreté n’est pas un simple matériau d’assemblage, plus ou moins adroitement agencé. Les romans, en ce cas, ne sont pas uniquement un écho aux débats du temps ou un miroir de la société à un instant T, mais développent la question, amènent le lecteur pour son plus grand plaisir là où il ne s’y attendait pas.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13678_82e7b290e07a9319de6bd88624e69e60.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 زندگی روزمره و روابط اجتماعی زن و مرد در زن یخ زده اثر آنی ارنو Quotidien et Rapports Sociaux de Genre dans La Femme Gelée d’Annie Ernaux 38 49 14135 10.22034/rllfut.2021.45179.1319 FR Carole AWIT Doctorante, Université de Saint-Joseph (Liban) Journal Article 2021 03 29 آنی ارنو در داستانِ خودزندگی‌نامة خود با نام زن یخ‌زده از زبان یک شخصیت زن صحبت می‌کند که هر روز، روابط نابرابر دردناکی را بین زن و مرد تجربه می‌کند. این روایت، به دنبال گذر زمانی از کودکی تا بزرگسالی، امکان تبیین سرنوشت دختر جوانی را فراهم می‌کند که مشتاق آزادی می باشد اما پس از ازدواج، خود را منزوی از دنیا وگریزان از یک نقش اجتماعی سنتی می‌یابد. این داستان که در سال 1981 منتشر شده است، فضایی را در اختیار نویسنده قرار می‌دهد تا بتواند تحولات وضعیت زنان در جامعة فرانسه در نیمة دوم قرن بیستم را مورد بررسی قرار دهد. تحلیل حاضر، نشان می‌دهد که چگونه از طریق این اثر ادبی متعهد، ارنو، تجربة مشترک زنان در دهه‌های 1960 و 1970 را بازتولید می‌کند تا دشواری‌هایی را به تصویر بکشد که آنها در مغلوب کردن پدیده‌های قدرت و سلطه، در روابط بین زوج‌ها و جامعة مردسالار دارند. کلیشه‌های جنسیتی که توسط شخصیت‌های این رمان بازتولید شده‌اند، به نویسنده این امکان را می‌دهد تا از تقسیم‌بندی‌های تعریف‌شدة اجتماعی بین مردان و زنان که منجر به نابرابری‌ها می‌شود، رمزگشایی کند. Dans son troisième roman d’inspiration autobiographique publié en 1981, La Femme gelée, Annie Ernaux fait entendre la voix d’une épouse bourgeoise emprisonnée dans son cancan de vie insatisfaisante et dépossédée de ses aspirations. Issu d’un milieu modeste, ce personnage féminin qui accède, grâce à son mariage, à la classe bourgeoise, prend conscience, au fil des années, des clivages entre les sexes qui avantagent l’homme en termes de pouvoir et de liberté. En décrivant, dans les détails, le quotidien morne et routinier de la jeune épouse et mère marqué par le partage inégal du travail domestique, l’écrivaine met en scène les limites de l’émancipation féminine durant la seconde moitié du XXᵉ siècle et remet en question les stéréotypes de genre et les modèles parentaux véhiculés au sein de la famille et dans la société. L’analyse que nous ferons du texte d’Ernaux, à la lumière des études de genre, nous permettra de mettre en évidence les causes et les conséquences de la soumission de l’héroïne au modèle féminin imposé par le système patriarcal. Nous démontrerons que, par le biais de cette histoire à portée universelle, l’auteure engagée dénonce les normes sociales et des mentalités qui imposent, au quotidien, des rapports inégaux entre homme et femme au sein du couple et dans la société. En disséquant la réalité de la vie de couple dans les années 1960 et 1970, Ernaux offre enfin aux lecteurs un témoignage socio-historique sur les difficultés de la lutte féminine pour l’égalité des genres.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_14135_48ff181179b251cce9d42218c1bc8813.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 مهارت زبانی و تمرین کلاسی، مورد مطالعه : آموزش گرامر در دورة ابتدایی در الجزایر Compétence Linguistique et Pratique de Classe: l’Exemple de l’Enseignement de la Grammaire dans le Cycle Primaire en Algérie 50 64 14134 10.22034/rllfut.2022.45164.1321 FR Assia BELGHEDDOUCHE Maître de Conférences HDR, Laboratoire LISODIP, ENS de Bouzaréah, Algérie Journal Article 2021 03 30 گرامر به عنوان یکی از مؤلفه‌های مهارت زبانی، مدت‌ها بطور مستمر در کلاسهای زبان تدریس می‌شده است، اما امروزه در رویکردهای آموزشی جدید، در جایگاهی متفاوت و با ترجیح معنا بر ساختار شناخته می‌شود. در این مقاله سعی شده است، این جایگاهِ گرامر، در تدریس و در بخشنامه‌های رسمی وزارت آموزش و پرورش کشور مورد بررسی قرار گیرد. کار ما بر اساس تجزیه و تحلیل دو سند (سند همراهِ برنامه‌های دوره ابتدایی و کتابچة راهنمای سال پنجم ابتدایی) و داستان زندگی معلمان-کارآموزان آینده است. از این تحلیل، تعداد معینی از مشاهدات پدیدار می شود: التقاط گرایی در روش شناسی‌های اتخاذ شده، تکامل رویکردی که اساساً استقرایی می شود، اما در عین حال، تحجرِ عملکردِ معلّمانی که از رویکردی مشابه تبعیت می‌کنند، و در نهایت، اجرایِ گاهی «ناشیگرانة» اصول روش شناختی ادعا شده. Composante d’une compétence linguistique, la grammaire, a longtemps été une constante de la classe de langue, mais aujourd’hui, elle négocie sa place dans les nouvelles approches didactiques connues par leur préférence pour le sens au détriment de la structure. Dans cet article, nous avons tenté d’interroger cette place dans la pratique enseignante et dans les directives officielles du Ministère de l’Éducation Nationale. Notre travail se base sur l’analyse de deux documents (le document d’accompagnement des programmes du cycle primaire et le manuel de 5ème année primaire) et sur les récits de vie de futurs enseignants -stagiaires. De cette analyse, émerge un certain nombre de constats : un éclectisme dans les méthodologies adoptées, une évolution d’une démarche qui devient essentiellement inductive, mais en même temps, une fossilisation des pratiques des enseignants qui suivent une démarche identique, et enfin une mise en œuvre parfois « maladroite » des principes méthodologiques revendiqués par la tutelle.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_14134_9cc7b237bf2c704bd2df1085f55ee27e.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 بوطیقای پلکان در آثار پیر برگونیو La Poétique de l’Escalier dans les Récits de Pierre Bergounioux 65 80 13643 10.22034/rllfut.2021.43629.1309 FR Mohammad Hossein DJAVARI Professeur de Littérature Française et Comparée, Département de Langue et Littérature Françaises, Université de Tabriz; Iran Mahdi AFKHAMI NIA Maître de conférences, Département de Langue et Littérature françaises, Université de Tabriz, Iran Sakineh ABDI Doctorante en Langue et Littérature Françcaises. Département de Langue et Littérature Françaises, Université de Tabriz; Iran Journal Article 2020 12 29 حضور پررنگ پلکان در خانه صورتی اثر پیر برگونیو، نویسنده معاصر فرانسوی، ما را بر آن داشت که در پی معنایی از ورای این حضور باشیم. پس در پی پلکان به بررسی آثار دیگرنویسنده پرداختیم و دست آخر جدای از خانه صورتی ، آثاردیگر از قبیل کاترین، این گام و بعدی، جانور عجیب و غریب، می اِت و مرگ بْرون را که در آن ها پلکان همچنان حضورغالب و قابل توجه ای دارد، را برگزیدیم. سپس با بهره گیری از روش تلفیقی و اعمال آن بر گزیده های آثارمنتخب موفق به دسته بندی انواع پلکان ها تحت نُه عنوان و بر اساس کارکرد آن ها شدیم. پلکان دیدار، پلکان هراس، پلکان مزاحم، پلکان خودکشی، پلکان حواس، پلکان اکتشاف ، پلکان طبقه، پلکان افتخار، پلکان سُرور. تعمیق بیشتر در یافته ها ما را به تقابل های دوگانه پنهان در پس هر کارکرد سوق داد. تقابل هایی همچون خود و دیگری، مرگ و زندگی، سلطه گر و سلطه پذیر، شهر و روستا و ... در گام نهایی با تکیه بر بوطیقای فضای گاستون باشلار سعی برنظم بخشیدن به تقابل های به دست آمده ذیل محورهای افقی و عمودی نمودیم. L’escalier, susceptible d’être porteur du sens est un lieu favori parmi certains auteurs, qui mérite un regard à part et particulier. Étant frappés par l’abondance du mot « Escalier » dans La Maison rose de Pierre Bergounioux, nous avons été amenés à vérifier cette fréquence dans les autres récits de Pierre Bergounioux. Ainsi avons-nous fait une lecture attentive des récits de Pierre Bergounioux depuis 1984 jusqu’à 1996 pour y déceler la trace de l’ « escalier ». Par la suite, nous avons choisi à part La Maison rose, les autres récits intitulés Catherine, Ce Pas et le suivant, La Bête faramineuse, Miette et La Mort de Brune dans lesquels « l’escalier », à première vue, comme un élément banal, nous semble-t-il, offre un sens significatif et joue un rôle définitif. Ainsi, par une démarche totalisante et synthétique, nous avons analysé tous les cas où le terme « Escalier » est apparu dans lesdits récits et puis nous avons classifié les résultats trouvés selon la fonctionnalité que l’escalier s’attribue dans chaque circonstance. Par conséquent nous avons réussi à reconnaître neuf fonctions pour les escaliers de Pierre Bergounioux : l’escalier de contact, de peur, d’obstacle, de suicide, de sensation, de découverte, de classe, d’honneur et enfin l’escalier de bonheur. Après cela, notre attention a été attirée sur la dualité oppositionnelle cachée au sein de chaque fonction trouvée. Donc en nous appuyant sur la méthode bachelardienne, nous nous sommes efforcés de percer dans l’imaginaire de l’écrivain et de dégager les dialectiques contradictoires nées de chaque fonction. Et les classifier sous l’axe horizontal ou vertical.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13643_6b7654dc96b8c6be843ff1846b85cac9.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 آموزش محیطی بواسطة موندو و داستانهای دیگر از لوکلزیو ( از منظر یادگیری در مدرسه ) L’Education à L’Environnement par Le biais du Conte de Le Clézio dans une Perspective D’Apprentissage Scolaire 81 99 14183 10.22034/rllfut.2022.45252.1325 FR Khaled GUERID Maitre de Conférences, Université Mohamed Khider, Biskra, Algérie. Sihem GUETTAFI Maitre de Conférences, Université Mohamed Khider, Biskra, Algérie Journal Article 2021 04 02 مدرسه به عنوان محل آموزش و انتقال دانش، در ساختن ارزش‌ها، آموزش اخلاقیات و تثبیت آن در ذهن کودکان نقش بسزایی دارد. این هدف، به تدریج با گشودن درهایی به روی دنیای نویسندگی و به‌ویژه دنیای ادبیات که امکانات آموزشی متعددی را به معلمان ارائه می‌دهد، محقق می‌شود. داستان کوتاه، با غنای مضامین و بُعد مانوی خود یکی از گونه‌های ادبی است که استفاده از آن برای مقاصد آموزشی، قابلیت‌های آموزشی فراوانی را ارائه می‌دهد. داستان کوتاه، علاوه بر نقشی که در رشد کودک و ساختن شخصیت او دارد، پاسخ‌های مناسبی به نیازهای آموزشی دانش آموزان می‌دهد و از این طریق کنجکاوی فکری آنها را ارضا می‌کند. در این مقاله، به بررسی رویکرد داستان کوتاه از منظرِ آموزش محیطی می‌پردازیم. داستانی که موضوع مطالعة ما خواهد بود، موندو و داستانهای دیگر اثر ژان ماری گوستاو لو کلزیو است، مجموعة داستانی که در سال 1978 منتشر شد و مضامین آن دیدگاه جدیدی از جهان را با رد دنیای بزرگسالان، جوامع شهری و به ویژه بی‌رحمی تمدن‌های صنعتی ارائه می‌کند. در این مجموعه، نویسنده بخش بزرگی را به عالم رویا، انسان‌ انگاری و اسطوره اختصاص می‌دهد تا راه‌های زندگی نزدیک‌تر به طبیعت را کشف کند و با شکوه و افسون آن انسان مدرن را با خود و همچنین با عناصر مختلف طبیعت آشتی دهد. این رویکرد آموزشی اتخاذ شده با هدف بازیابی تجربیات شخصیت‌های این مجموعه داستان و همچنین تعامل آنها با عناصر طبیعت انجام می‌شود و الگوهای رفتاری مناسب برای آموزش بهتر زیست محیطی به دانش‌آموزان را نشان می‌دهد. Etant un lieu d’instruction et de transmission de savoirs, l’école contribue à la construction des valeurs, à l’enseignement des morales et de leurs ancrages dans l’esprit des enfants. Cet objectif se réalise progressivement en ouvrant les portes des univers de l'écrit et notamment celles de la littérature qui offrent aux enseignants une multitude de pistes d’exploitations pédagogiques. Par sa dimension manichéenne et sa fonction éducative, le conte est l’un des genres littéraires dont l’usage didactique offre de nombreuses potentialités pédagogiques. Il sera question dans le présent article de l’aborder dans une perspective d’éducation à l’environnement dans le cadre de l’apprentissage scolaire dont les contenus reposent en partie sur la restitution du vécu des personnages de Mondo et autres histoires de Jean-Marie Gustave le Clézio. Cette démarche vise à faire revivre aux élèves les expériences de ces personnages ainsi que leurs interactions avec les éléments de la nature et qui serviront de modèles de conduites à adopter pour une meilleure éducation à l’environnement.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_14183_f48764c1684e8755a3dcf58bfba2acf7.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 مطالعه قافیه ها و اجزا ریز در شعر پل ورلن Étude du Mètre et des Minuscules dans la Poésie Verlainienne 100 115 13560 10.22034/rllfut.2021.46212.1335 FR Negin HASHEMIZAD Doctorante, Université Azad Islamique, Département de Langue et Littérature Françaises, Branche de Sciences et Recherches, Iran Yassmin MOHAMMADI Maître-assistante, Université Azad Islamique, Département de Langue et Littérature Françaises, Branche de Sciences et Recherches, Iran Journal Article 2021 05 23 پل ورلن پیش از هر چیز یک شاعر است: مجموعه آثار او حدودا شامل 12 مجموعه کوتاه میشود که بین سال های ۱۸۶۶ تا ۱۸۹۰ منتشر شده است. ورلن، در حالیکه زیرکانه روی قافیه های زوج و فرد، ریتم های شکسته و اشکال کوتاه از جمله، شعر می نواخت، خود را به عنوان شاعری منحصر بفرد و خاص به دنیا معرفی کرد. بدین ترتیب، انتخاب قافیه فرد توسط ورلن امری کاملا بدیهی است: اوهم اهمیت ریتم و انتخاب کلمات را زیر سؤال می برد. اگرچه باور بر این است که قافیه فرد اساسا ناقص است. به طور خلاصه،ورلن تمایل دارد هنر جزئی مورد علاقه خود را با استفاده از پیشوندها مثل (demi, mi) و پسوندها مثل (iller, -ete,-adde, -otte, -ette-) در سبک خود نمایان سازد.این کلمات با ظرافت خاصی انتخاب شده اند و به زیباسازی متن از نقطه نظر مینیاتورسازی کمک میکنند: انسان ها و اشیاء ضعیف شده و ضربه خورده به نظر میرسند. اما این تمایل برای پسوندهای کوچک کننده نیز تمایل ورلن به تلطیف مداوم را برجسته میسازد. باید به خاطر داشت که برخی از آثار ورلن با وجود ظاهر سنتی، نشان دهنده مدرنیته و آزادی این شاعر است. در این مقاله تحقیق سبک شناسانه در مورد شعر ورلن از طریق بررسی قافیه ها و اجزا ریز اشعار این شاعر را انجام خواهیم داد. Paul Verlaine est avant tout un poète : son œuvre offre moins d'une dizaine de courts recueils publiés entre 1866 et 1890. Ce qui est frappant chez Verlaine, c’est jouer subtilement sur les mètres pairs et impairs, les rythmes rompus et les formes courtes. Le système métrique, par ses contraintes, constitue en effet un espace privilégié pour faire émerger la singularité du locuteur poétique. A ce titre, le choix de l’impair chez Verlaine est tout sauf anodin : il prend part à ce dispositif général d’indécision, d’hésitation quant au rythme ou à la diction. Bien qu’on pense les rimes impaires sont fondamentalement incomplet. En somme, l’art mineur souhaité par Verlaine trouve à s’exprimer stylistiquement dans sa propension pour les préfixes (mi-, demi-) et surtout les suffixes diminutifs (–ette, –otte, –asser, –eter, –iller, etc.). De tels mots, choisis à dessein, s’intègrent dans une esthétique générale de miniaturisation : les êtres et les choses semblent frappés d’amoindrissement, de ténuité. Mais ce goût pour les suffixes diminutifs souligne également le désir d’atténuation constant chez Verlaine Il faut rappeler que quelques œuvres de Verlaine, malgré les apparences traditionnelles, nous signalent plutôt la modernité et la liberté de ce poète. Dans cet article on va faire une petite recherche stylistique sur la poésie verlainienne à travers les mètres et les minuscules des poèmes de ce poète.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13560_87c5dc2ec257329109e5997f44c0578b.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 پیکربندی معنای مکان در اشغال اراضی اثر ژان اشنوز با رویکرد نشانه-معناشناسی La Configuration du Sens de l'Espace dans L'Occupation des sols de Jean Echenoz : Approche sémiotique 116 127 13513 10.22034/rllfut.2021.46010.1333 FR Hamed RAHMATI MA ès Lettres, Département de Langue et Littérature Françaises , Université d'Ispahan, Iran Akram AYATI Maître de conférences, Département de Langue et Littérature Françaises, Université d'Ispahan; Iran Journal Article 2021 05 11 با‌گذر از ساختارگرایی سوسوری و گفتمان روایی گرمس، نشانه-معناشناسی به عنوان علم مطالعه‌ی نشانه به حوزه‌ی پدیدارشناختی نزدیک می‌شود. نشانه-معناشناسی پدیدارشناختی به بررسی رابطه‌ی متقابل انسان و نشانه اهمیت می‌دهد. پایانِ جنگ جهانی دوم با گسترش گرایشات مدرنیستی مصادف شده است، در نتیجه بسیاری از مفاهیم، مانند مکان، بسیار تغییر یافته-اند. به‌دنبال همین تحولات، دریافتن دلالت‌های مکان در متون ادبی، فهم معنای آن‌ها را آسان می‌کند. رویکردهای نشانه-معناشناسی منار حمد و اریک لاندوفسکی در حیطه‌ی مطالعه‌ی مکان در آثار ادبی از دیدگاه نشانه-معناشناختی پیشرو بوده‌اند. از دیدگاه حمد، مکان بر اساس کاری که در آن انجام می‌شود، تعریف می‌گردد. او مکان را برای خود و برای چیزی غیر از خود در نظر می‌گیرد. ما در این تحقیق، به کمک رویکرد نشانه-معناشناسی منار حمد، معنای مکان را در اثر اشغال اراضی از ژان اشنوز بررسی می‌کنیم و برآنیم تا به این سوال اساسی پاسخ دهیم که مضمون مکان به چه شکلی در روایت این اثر معناساز شده‌است و از چه طریقی مفهوم مکان به مثابه یک نشانه سیال در اثر ظاهر می‌گردد. En passant du structuralisme de Saussure et du discours narratif proposé par Greimas, la sémiotique en tant que science de l'étude du signe s’approche du domaine phénoménologique. La sémiotique phénoménologique vise plutôt à mettre en relief l’interaction entre l’homme et le signe. En tant que l'un des domaines des études sémiotiques,, la sémiotique de l'espace se veut une approche à étudier le processus de la construction du sens dans/de l'espace. Vu l'importance de la notion de l'espace chez Jean Echenoz, écrivain français du XXème siècle, cette étude se propose d'étudier la sémiotique de l’espace dans L’Occupation des sols, l'œuvre éminente de cet écrivain, selon l'approche proposée par Mannar Hammad, architecte et sémioticien de l'espace. Les questions principales qui se posent sont donc comment se forme le processus de la configuration du sens de l’espace dans cette œuvre et par quels moyens le concept de l’espace s’est présenté comme sémiose dynamique et non statique dans cette œuvre.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13513_5a7da57acc5d5e6bceb8d0a422ea2b8c.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 مطالعه کهن الگوی سفر‌ قهرمان در اولیس از بغداد و دیدار در کوالالامپور بر اساس نظریه جوزف کمبل Etude de l’Archétype du Voyage du Héros dans Ulysse From Bagdad et Rencontre à Kuala Lumpur, Selon la Théorie de Campbell 128 141 11491 10.22034/rllfut.2020.41614.1296 FR Fatimah Thajeel Sabah AL-SAEEDI Master en langue et littérature Françaises, Département de Langue et Littérature Françaises, Université Ferdowsi de Mashhad, Iran Negar MAZARI Maître-assistante, Département de Langue et Littérature Françaises, Université Ferdowsi de Mashhad; Iran Tahereh KHAMENEH BAGHERI Maître-assistante, Département de Langue et Littérature Françaises, Université Ferdowsi de Mashhad, Iran Journal Article 2020 09 05 اریک امانوئل اشمیت و ناصر قلمکاری دو نویسنده‌ی معاصر با تعمق بر پدیده مهاجرت به بررسی مسائل جامعه خود پرداخته‌‌اند. فرد در اثر مهاجرت در معرض تقابل بینافرهنگی قرار می‌گیرد، مهاجر قربانی شرایط سخت و تحمل-‌ناپذیر زندگی است و به اجبار تن به مسافرتی پر از آزمون‌های اودیسه‌وار می‌دهد. مسیر این سفر تحمیلی برای شخصیت‌های اشمیت و قلمکاری توصیف‌گر داستان سرگشتگی برای رسیدن به سرزمین موعود است. رمزگشایی از این سفرنامه‌های مهاجرت گسستگی اجتماعی-فرهنگی قهرمانان را به تصویر می‌کشد، این سفر شهودی بیانی نمادین از مراحل تحول شخصیت‌ها می‌باشد. چگونه قهرمانان در چالش هویت‌یابی،آزمون‌های این سفر را پشت سر می‌گذارند؟ هر دو اثر بستری گسترده برای مطالعه‌ی مسیر سفر دو قهرمان از خاورمیانه را فراهم می‌کند که سفری برای جستجوی خوشبختی را آغاز می‌کنند و در این بین هویت آنان در معرض بحران قرار می‌گیرد.این مطالعه به ما اجازه می‌دهد تا بررسی کنیم چطور این سفر الگوهای زندگی مهاجران را تغییر داده و منجر به از دست رفتن هویت در یکی از شخصیت‌ها و بازیافتن هویت در دیگری می‌شود. با مطالعه‌ی مراحل سفر آنان بر مبنای تئوری جوزف کمبل منتقد یونگی، سعی بر آن خواهیم داشت که روند فردیت‌ گرایی قهرمانان اشمیت و قلمکاری را نشان دهیم. Éric-Emmanuel Schmitt et Nasser Ghalamkari, deux écrivains contemporains revisitent les problématiques de leurs époques par une réflexion sur la figure de l’immigré, qui est capturé entre deux cultures et deux pays, victime des forces qui le dépassent et soumis à un voyage plein d’épreuves comme celui d’Ulysse. L’itinéraire du voyage forcé des personnages de Schmitt et de Ghalamkari décrit l’histoire de l’errance en vue d’atteindre la terre promise. Le décryptage des récits de voyage de l’immigré dans ces deux romans montre les étapes de déracinement socioculturel chez les deux héros qui s’engagent dans la voie des voyages initiatiques, comme expressions symboliques de leurs transformations. Comment les personnages surmontent-ils l’épreuve de cette quête identitaire au cours de ce voyage ? Les deux œuvres deviennent un vaste territoire à explorer à travers l’itinéraire du voyage des deux héros du Moyen-Orient, en proie à l’absence d’identité, qui commencent un voyage à la recherche du bonheur. Cette recherche nous permet d’analyser comment ce voyage bouleverse les repères du migrant et favorise la perte d’identité chez l’un des protagonistes ou l’émergence d’une identité chez l’autre. En étudiant les étapes de leur voyage, d’après la théorie de Campbell, critique jungien, nous essaierons de montrer le processus d’individuation au cours de ce voyage pour les héros de Schmitt et de Ghalamkari.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_11491_55aa890dfde875d61c1f27e545a38bd3.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 مرز بین خیال و واقعیت در دو مودیانو: دورا برودر و گشت شبانه La Mythomanie dans La Ronde de Nuit et Dora Bruder de Patrick Modiano 142 157 13346 10.22034/rllfut.2021.44153.1312 FR Shahrzad SHABANIFAR Doctorante en Littérature Française, Université Azad Islamique, Branche des Sciences et Recherches; Iran Mahboubeh FAHIM KALAM Maître de Conférences, Département du français, Faculté des sciences humaines, Branche ouest de Téhéran, Université Azad islamiques, Téhéran, Iran Journal Article 2021 01 22 پاتریک مودیانو، رمان نویس معاصر فرانسه، در آثار داستانی خود مانند گشت شبانه و دورا برودر نشان می‌دهد که ذهن و دغدغه اش معطوف به حوادث گذشته و آمیخته به تخیلات است. با وجودی که تخیل،نزد مودیانو ،از قدرت شگفت انگیزی برخوردار است، اما بخش‌هایی از زندگی‌ او را در آثارش باز می نمایاند. برای او، صرفاً بیانِ دقیقِ واقعیات جذابیتی ندارد. در رمان‌های مودیانو، همیشه یک بخشِ "خود‌‌ شرح حال‌نویسی" وجود دارد که نویسنده در صدد است آن را گسترش دهد و از ظاهر اشخاص و اشیا، به ماهیت آنها پی ببرد. در واقع مودیانو تخیل و واقعیت را در مقیاس های مختلف در هم می‌آمیزد که این کارِ او به خلقِ حوادث می‌انجامد. همه ی آثار مودیانو فضای یگانه ای را ترسیم می کنند: جهانی بین واقعیت و خیال. در همۀ رمان‌ها این رویکرد غالب است. در این تحقیق سعی بر این داریم با بررسی سبک و رویکرد مودیانو به مرز بین تخیل و واقعیت در رمان‌هایش برسیم. به این منظور مضامین "تاریخ"، "مکان" و "زمان" را در دو رمان ذکر شده مطالعه می‌کنیم تا به جایگاه تخیل و میتومنی در دنیای ادبی مودیانو پی ببریم. کلمات کلیدی: مکان، تخیل، میتومانیا، واقعیت، زمان. Le romancier français contemporain, Patrick Modiano nous présente à travers ses œuvres romanesques et entre autres, La Ronde de Nuit et Dora Bruder, une âme hantée par les éléments du passé et un goût penché vers l’imagination. Celle-ci a le plus grand pouvoir sur l’auteur mais la part autobiographique est tout de même indéniable, entièrement métamorphosée par l’imagination. Modiano mélange la vérité et la fiction en une structure variable où domine, de surcroît, l’invention, les perceptions et les fantasmes. L’œuvre modianesque est fondée dans une large mesure, sur un seul principe : la mythomanie. La mythomanie est une forme de déséquilibre psychique caractérisée par des propos mensongers auxquels l'auteur croit lui-même. Le sujet élabore des évènements et des actes qui n'ont jamais eu lieu. En fait, la mythomanie s'avère être un type de mensonge pathologique dans lequel le sujet croit à la réalité de sa production créative imaginaire et agit partiellement ou complètement en fonction d'elle. Quel que soit le roman, l’auteur la met en avant de façon récurrente. Dans cette recherche, nous allons tenter de comprendre l’obsession de Modiano pour ce qui touche à cette figure de mythomanie. Pour ce faire, en étudiant les thèmes « histoire », « espace » et « temps » dans les deux romans susmentionnés, nous essayerons de comprendre la part de la fiction et surtout de la mythomanie dans le monde littéraire de Modiano.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13346_72f0fe13223d3d5fb1c17a6e2e192947.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 معلم فعال و معلم تسهیل کننده، مطالعه موردی در ایران Enseignant Activateur et Facilitateur: Etude de Cas en Iran 158 176 9547 10.22034/rllfut.2019.9547 FR Azadeh TAVAKOLI Doctorante en didactique, Département de langue et Littérature Françaises, Université de Tarbiat Modarres,,Téhéran, Iran Rouhollah RAHMATIAN Maître de Conférences,Département de Langue Française, Université de Tarbiat Modarres, Téhéran, Iran Hamid Reza SHAIRI Maître de Conférences, Département de Langue Française, Université de Tarbiat Modarres, Téhéran, Iran Parivash SAFA Professeure, Département de Langue Française, Université de Tarbiat Modarres, Téhéran, Iran Journal Article 2018 12 01 یکی از مفاهیم جدید در زمینه آموزش زبان، جایگزین شدن تدریس متمرکز بر معلم با آموزش مبتنی بر یادگیرنده است. بنابراین یادگیرنده، مرکز پروژه آموزشی محسوب می شود.تغییر شیوه ی تفکر عینی به مدل پویا یا یادگیرنده محور، باعث تغییر نقش معلم می شود. معلم دیگر به انتقال دانش به زبان آموزان بسنده نمی کند. در روش های آموزشی فعال، معلم باید تعامل دانش آموز را تسهیل نماید. او به آنها پیشنهاد می کند که رویکرد فعالی را در مواجهه با موقعیت پیچیده آموزشی پیش گیرند. اما آیا آموزش به روش عینی همچنان در بین معلم ها رایج نیست؟ هدف اصلی این مقاله، شناخت رایج ترین مدل آموزشی از بین دو مدل صریح و مساله محور در بین معلم های زبان فرانسه در ایران است. این تحقیق شامل مقایسه دو مدل مبتنی بر تئوریهای متفاوت، یکی متمرکز بر معلم و دیگری متمرکز بر یادگیرنده، می شود. در ابتدا دو مدل آموزشی را مقایسه کرده سپس، از پرسشنامه ایی که توسط 35 مدرس، با تجربه کاری بین 2 تا 17 سال در زمینه آموزش زبان فرانسه، پاسخ داده شده، استفاده می کنیم. این نظرسنجی نشان می دهد که معلمان زبان فرانسه، به صورت عملی روش صریح را در شیوه تدریس خود قرار می دهند. از این روش بیشتر از آنچه ادعا می کنند، به عنوان روش تدریس استفاده می کنند. On admet bien qu’une des nouvelles conceptions dans le domaine de l’enseignement des langues, est le fait que l’enseignement centré sur l’enseignant a été remplacé par l’enseignement centré sur l’apprenant. Le déplacement d’une pédagogie par objectifs à une pédagogie active, centrée sur l’apprenant, entraîne une modification du rôle de l’enseignant. L’enseignant n’est plus celui qui se contente de transmettre les savoirs aux apprenants. Dans les méthodes actives, l’enseignant doit faciliter l’engagement des élèves. Il doit leur proposer de suivre une démarche active d’apprentissage à l’égard d’une situation complexe. Mais, la pédagogie par objectif n’a-t-elle pas toujours privilégiée par les enseignants du FLE ? L’objectif principal de cet article est de connaître le modèle d’enseignement le plus fréquent entre les deux modèles explicite et par découverte chez les enseignants du FLE en Iran. Cette recherche consiste en une comparaison des deux modèles basés sur les théories différentes, l’une centrée sur l’enseignant et l’autre centrée sur l’apprenant. Tout d’abord, nous allons comparer les deux modèles d’enseignement, puis nous aurons recours à un questionnaire portant sur 35 enquêtés qui ont de 2 à 17 ans d’expérience dans le domaine de l’enseignement du FLE en Iran. Les résultats de cette enquête montrent que les enseignants du FLE, suivent pratiquement la démarche explicite dans leur enseignement. Plus qu’ils ne le prétendent, ils prennent cette démarche comme modèle d’enseignement.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_9547_ac0913b39d5f51c7c285f9ba55609141.pdf

Université de Tabriz Recherches en Langue et Littérature Françaises 2251-7987 15 28 2022 02 01 معنا باختگی کلمات و دوگانگی روایی در "عاشق" اثر مارگاریت دوراس La Désémantisation des Mots et l’Ambivalence Narrative dans L’Amant de Marguerite Duras 177 189 13808 10.22034/rllfut.2021.48197.1347 FR Matin VESAL Maître-assistante, Université de Shahid Chamran d'Ahvaz, Iran Journal Article 2021 09 28 در طول قرن ها ، ادبیات امتیاز منحصر به فرد مردان تحصیلکرده بود ، بنابراین ایدئولوژی مردانه بر زبان و گفتمان غالب سایه افکنده بود. در آغاز قرن بیستم ، زنان نویسنده سعی کردند از طریق نوشتار جایگاه خود را در جامعه به دست آورند. رمان "عاشق" مارگاریت دوراس را می توان همانند تصویر قابل توجهی از جامعه مردسالار زمان خود دانست. با انجام ای مطالعه انتقادی-اجتماعی با استفاده از روش تحلیلی پیر و. زیما که مبتنی بر ساختارهای روایی ، معنایی و زبانی است ، سعی می کنیم با بررسی عناصر تشکیل دهنده ساختار رمان ایدئولوژی زنانه و معنای نهفته آن که ثمره موقعیت اجتماعی زبانی هستند را تشخیص دهیم. بحران رمان ، از هم پاشیدگی نحو روایی و موقعیت نامطمئن راوی به دلیل دوگانگی و برهم خوردن ارزش ها ، ثمره تحولاتی است که جامعه معاصر اثر ادبی به همراه آورده است. Pendant des siècles la littérature était le privilège exclusif d’une élite d’hommes érudits, donc c’est l’idéologie masculine qui pèse fortement sur le langage et le discours dominant. A l’aube du XXème siècle, des femmes écrivains ont essayé de retrouver, au moyen de l’écriture, leur place de sujet dans la société. L’Amant de M. Duras peut être considéré comme une remarquable fresque sur la société patriarcale de son temps. En faisant une étude sociocriticienne selon la méthode analytique de Pierre V. Zima qui s’appuie sur les structures narratives, sémantiques et linguistiques du texte, nous tenterons de repérer les éléments constitutifs de la structure du roman afin d’en déceler l’idéologie féminine, ainsi que le sens subjacent qui sont le fruit de la situation sociolinguistique. La crise du roman, la désintégration de la syntaxe narrative et la position précaire du sujet (du narrateur) dues à l’ambivalence et le bousculement des valeurs, est le fruit des transformations bouleversant la société contemporaine à l’œuvre.

https://france.tabrizu.ac.ir/article_13808_41f867ffed682feb611cbcbebfbc1f35.pdf